Gwendoline’s Kattenoppas

Een keer per jaar, in de zomer ga ik op bezoek bij een goede kennis van mij. Hij heeft een biologische boerderij ergens bij Breda.
Iedere keer word ik enthousiast begroet door Elza. Ook deze keer komt ze me luid blaffend tegemoet zodra ik het erf oprijdt.
Dit keer hoorde ik ook een koe een hoop lawaai maken. Zij stond tegen een hek te trappen in het weiland. Een weiland want ze woonde​ immers op een biologische boerderij.

Ik stapte uit en liep naar de Koe die duidelijk iets te melden had. Ze was totaal over haar toeren, trapte tegen het hek. Ik sprak de Koe bemoedigend toe en liep daarna naar binnen en riep: ‘ Hallóóóoo!! Geen reactie, Leen was kennelijk ergens bezig op het land. Dus ik liep naar de schuur en zag een lief maar heel angstig kalfje bibberend op haar pootjes. Alleen in een ruim hok met stro. Een ruim hok met stro want ze was wel geboren op een biologische boerderij.
Ze zat dus gelukkig niet in een kist, levend begraven drie maanden om daarna vetgemest als het een jongen is naar het gruwelijke slachthuis te worden gebracht en òpgegeten te worden. ‘Lekker mals…. kalfsvlees….’. Maar het is een kadaver, een lijk met een kilo conservering en rode verf…. Want wat gebeurt er als een dier sterft? Dat gaat meteen ontbinden.
Ik stapte in het hok en ging bij het kalfje zitten. Het bibberen van het lieve kalfje werd minder. Ik begreep het niet. Dit is toch een biologische boerderij? Hier mogen de kalfjes toch bij hun moeder blijven de eerste dagen, uren of liever nog weken? Hier niet kennelijk. Dat arme kalfje, helemaal alleen. Een moeder die dolgraag naar haar pasgeboren kalfje wil. Zo is de Natuur. Maar mensen verstoren dat.
Ik hoorde de Koe onverminderd luidkeels blèren om haar kalfje.
Daar komt Leen lachend aanlopen. Hé, hallo Gwennie’.
‘Dit kan echt niet hoor’. Dat kalfje moet naar haar moeder. Ze is net geboren en heel angstig hier alleen in de schuur. Ik snap het niet, ging ik door, je bent toch een biologische werkende boer? Dit is toch een biologische boerderij?
‘Ja dat ben ik maar als het kalfje bij haar moeder blijft wil de Koe (in al haar wijsheid) geen melk meer afgeven aan de boer’. En ik moet voldoen aan de vastgestelde melkquotum’. En het kalfje dan? ‘ Die krijgt met water verdunde melk. ‘ Maar die Koe is totaal over de rooie! Ze wil naar haar baby, haar kalfje!
Dit is echt verschrikkelijk voor én de Koe én het kalfje! ‘Tja…… maar het is niet anders’, zei Leen.
En zo gaat het ieder jaar. Koeien worden zwanger gemaakt om baby’s te krijgen ZODAT ze melk geeft…..en die melk gaat dan naar de volwassenen van een andere soort…. die er mona toetjes, kaas, slagroom, enz. van maken. Dan dat denigrerende gepraat over ‘beesten’….. maar haar melk is goed genoeg..

De jongens worden na drie maanden gedood en opgegeten en de meisjes wacht eenzelfde lot als haar moeder: na 10 jaar zo geleefd te hebben naar het slachthuis om daar vermalen te worden tot soepballetjes, HEMA rookworst en gehakt of draadjesvlees.

Ik geloof niet dat dát de bedoeling is van onze Schepper of de evolutie.

°°°°°°°°°°°
Kattenoppas en dierenverzorging Utrecht en wijde omgeving
GwendolineBlankensteyn
kestijn@yahoo.com

whatsapp 06-55051206

 

 

 

Advertenties